دکتر عباس ولی در 1950 در مهاباد به دنیا آمد . لیسانس هنر را از  دانشگاه شهید بهشتی اخذ کرد و در 1975  موفق به اخذ کارشناسی ارشد در رشته علوم سیاسی گردید. سپس به بریتانیا رفت و به مطالعات خود در زمینه علوم سیاسی ادامه داد و درجه دکترای خود را از دانشگاه لندن اخذ نمود. پس از آن، از 1985 تا 2004 به تدریس در دپارتمان علوم سیاسی  دانشگاه ولز در سوانسا پرداخت و سر انجام به درجه پروفسوری نایل آمد.وی در سالهای 2004 تا 2006 پروفسور دانشگاه بوگازجی استانبول بود و به نوشتن کتابهایی در زمینه ناسیونالیسم  کردی پرداخت. او یکی از متخصصین تاریخ سیاسی خاورمیانه و سیاست است. در سال 2008 از ریاست دانشگاه کردستان در اربیل کناره گیری کرد و پس از آن به ترکیه و دپارتمان جامعه شناسی ذانشگاه بو گازجی برگشت.


کتاب اول یعنی ایران پیش از سرمایه داری یکی از کتابهایی است که حسن شمس آوری آنرا به زبان فارسی برگردانده است.
زمینه های اصلی تدریس و پژوهش دکتر ولی فلسفه سیاسی مدرن ، جامعه شناسی سیاسی و تاریخی خاورمیانه است.
اثر ذکر شده به خاطر طرح مبانی نظری تاریخ ایران در عصر پیشاسرمایه داری در حوزه روش شناسی پژوهش نظری از اهمیت ویژه ایی برخوردار است و با بررسی و نقد نظری ادبیات موجود در این زمینه یک دستگاه تئوریک و یک پروژه  رهیافتی برای مفهوم پردازی و تحلیل ارائه می دهد. با این حال بنا به اذعان دکتر ولی، محافل آکادمیک و صاحب نظر در حوزه مطالعات ایرانی برخوردی چند گانه با این اثر داشته اند و در حوزه مطالعات پیشا سرمایه داری که بطور سنتی تحت سلطه جامعه شناسی و تاریخ است همچنان به این اثر توجه چندانی نشده است.هرچند طرح و داعیه های نظری، مباحثات قابل اعتنایی برانگیخته است.
عباس ولی با رد دیدگاه معرفت شناختی تجربه گرایانه "طرح ناریخ نظری" را ارائه کرده است.مفهوم طرح تاریخ نظری مبتی بر این نظر است که فاکت های تاریخی "داده" نیستند بلکه ساختارهای استدلالی اند.همچنین نشان می دهد که فاکت های تاریخی بیش از مفاهیم تئوریک داده و خود گویا نیستند، هر دو ساختارهای استدلالی هرچند از نوع متفاوت اند، اختلاف میان آنها مفهومی است تا بود شناختی.
این برهان زیر بنای طرح این کتاب است و دو هدف را دنبال می کند:نخست بررسی ساختار مفهومی گفتمان تاریخی مدرن درباره ایران پیشاسرمایه داری. دوم:تاسیس یک چارچوب نظری جانشین برای مفهوم یابی مناسبات اجتماعی ، ساختارهای اقتصادی و نهادهای سیاسی. در راستای این اهداف، استفاده گسترده ای از مستندات تاریخ ایران برای مستدل کردن برهان های تئوریک و نه وسیله ایی برای ارزش گذاری شناخت تاریخی در جریان پژوهش کرده است.